نام نویسنده: محمد ذاکری

در روزهای گذشته رابطه دولت و مجلس شکل و ابعاد تازه و متفاوتی یافته است. اگرچه قابل پیش بینی بود که تندروهای مجلس که عمدتا برآمده از جبهه پایداری و حامیان سعید جلیلی در انتخابات ریاست جمهوری بودند، آرام ننشینند و برنامه هایی برای تقابل با دولت طراحی کنند اما تصور نمی شد خط آتش […]

اکنون که چند هفته‌ای از تشکیل کابینه دولت چهاردهم می‌گذرد یکی از مهم‌ترین تکالیفی که بر دوش دولت خصوصا وزارت کشور و شخص رییس‌جمهور قرار دارد، انتخاب استانداران است که البته ظرف چند روز گذشته با انتصاب استانداران کردستان و کهگیلویه و بویراحمد کلید خورده است. از آنجا که نقش استانداران در اداره و پیشرفت

رییس جمهور کشور در بسیاری از سخنرانی های خود چه قبل از انتخاب شدن و چه پس از آن مکررا گفته است که یکی از ماموریت ها و فلسفه های اصلی دولتش و خودش به عنوان رییس جمهور آن است که «صدای بی صدایان» باشد. صدای بی صدایان چنان که از اسم و ترکیبش پیداست

چهارم شهریور و در میانه هفته دولت، به نام روز کارمند نامگذاری شده است. در سال‌های دور در این روز و این هفته از کارمندان نمونه دولت و گاه بخش خصوصی در مراسمی مجزا در هر سازمان تقدیر می­‌شد و هدایا یا پاداش‌­هایی بدین مناسبت به ایشان پرداخت می­‌گردید. در سال‌های اخیر این سنت در

روز یکشنبه پس از گذشت بیش از یک ماه از انتخاب مسعود پزشکیان به ریاست‌جمهوری، لیست وزرای پیشنهادی او تقدیم مجلس شد و واکنش‌های زیاد و متفاوتی را بین فعالان سیاسی و رسانه‌ای و مردم برانگیخت. البته جذابیت اعلام لیست کابینه و گمانه‌زنی‌های پیش از آن و  واکنش‌ها و گمانه‌زنی‌های بعدی در مورد رای اعتماد

مسعود پزشکیان رییس‌جمهور منتخب در ایام تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری، رویکردها و جهت‌گیری‌هایی را در خصوص برخی مسائل فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مطرح کرد که به ویژه در قیاس با رویکردها و سوابق گذشته رقیب او توانست اعتماد گروهی از مردم را جلب کند (گروهی که اکثریت نسبی رای‌دهندگان بودند نه واجدین شرایط) و به

مسعود پزشکیان پس از انتخاب به عنوان نهمین رییس‌جمهور ایران، روزهای شلوغی را می‌گذراند. از یک‌سو تشریفات و ملاقات‌های روزهای آغازین با شخصیت‌های مختلف و از سوی دیگر تکاپو برای چینش کابینه و مدیران ارشد دولت. طبیعی است که در این ایام با فشارهای متعددی از سوی مردم و جریان‌های سیاسی نیز مواجه باشد. جریان‌های

دور اول انتخابات ریاست جمهوری با بی توجهی و قهر قاطبه مردم و مشارکت نازل ۴۰درصدی به پایان رسید و اکنون دو نامزد از دو آوردگاه فکری و منطق کشورداری کاملا متفاوت به دور دوم و مرحله نهایی راه یافته اند. اگر هنوز چشم و گوش بازی به روی جامعه در حاکمیت باقی مانده باشد